Huta Szkła Okiennego "Kara" w Piotrkowie przetrwała sto lat jako przedsiębiorstwo. Charakterystyczne zabudowania w Piotrkowie dotrwały do połowy lat 20. XXI wieku. Historię zakładu można już tylko śledzić na archiwalnych zdjęciach.

Huta Szkła Okiennego „Kara” powstała w 1897 roku. Jej pierwszym i długoletnim właścicielem był Emil Haebler, który nazwał hutę imieniem jednej ze swych córek – Karoliny. Emil Haebler pochodził z Saksonii. Najpierw po osiedleniu w Piotrkowie wydzierżawił hutę "Hortensja", ale wkrótce wybudował własną hutę "Kara", a z dzierżawy zrezygnował. Ostatecznie stał się jednak właścicielem obu zakładów.

W 1907 r. Przemysłowo-Handlowe Towarzystwo Akcyjne Dawnych Przedsiębiorstw Emila Haeblera zakupiło hutę "Hortensja", a następnie obie huty "Kara" i "Hortensja" zakupiło Belgijskie Towarzystwo Akcyjne pod nazwą Przemysłowo-Handlowe Towarzystwo Akcyjne Dawnych Przedsiębiorstw Emila Haeblera.

https://trybunalski.pl/wiadomosci/historia/51-lat-temu-piotrkow-zostal-miastem-wojewodzkim-jakie-bylo-wojewodztwo-piotrkowskie-zdjecia/L6keXW7aiFsrdyEGbkKm

Huta "Kara" w Piotrkowie

Wyroby huty "Kara" trafiły w rynek. Sukcesywnie zwiększała wartość produkcji i zatrudnienie: w roku 1898 pracowało w niej około 100 robotników, a w 1905 roku – już 300. Zakład specjalizował się głównie w produkcji szkła taflowego, butelkowego oraz wszelkiego rodzaju gąsiorków, szklanek, kloszy i cylindrów. W okresie międzywojennym „Kara” zasłynęła jako miejsce strajków robotniczych.

Przedsiębiorstwo rozwijało się aż do feralnego roku 1936, gdy huta „Kara” w znacznej części spaliła się w pożarze. Zakładu jednak nie zamknięto, a wręcz przeciwnie, zmodernizowano. Przed pożarem produkcja odbywała się ręcznie, bez udziału parku maszynowego. Po dobudowie hutę zmechanizowano.

W czasie drugiej wojny światowej i niemieckiej okupacji Piotrkowa przedsiębiorstwo przeszło w zarząd niemiecki. W tym czasie znacząco rozbudowano hutę.

https://trybunalski.pl/wiadomosci/historia/piotrkowskie-tysiaclatki-szkoly-powstaly-na-tysiaclecie-panstwa-polskiego/cj52WoaC3Rg4jYWnqilC

Przedsiębiorswto w PRL

Po wojnie światowej "Karę" upaństwowiono, rozbudowano oraz doinwestowano. W okresie PRL-u była ona jednym z największych producentów szkła taflowego w kraju, który część swych wyrobów eksportowała. Ale po 1989 roku rozpoczął się upadek zakładu. Postawiono ją w stan upadłości. Ostatecznie Huta Szkła Okiennego „Kara” przestała istnieć w roku 2005. Wtedy na części jej majątku rozpoczęła pracę huta Feniks. Także ta działalność nie miała powodzenia. W 2022 roku doszło do zwolnień grupowych, a huta została postawiona w stan likwidacji. Wreszcie wiosną 2026 roku rozpoczęła się rozbiórka historycznych budynków.

Najciekawszym obiektem na terenie huty był modernistyczny biurowiec z przeszkleniami. Biurowiec dawnej Huty Szkła Okiennego „Kara” zaprojektowano i wniesiono na początku lat 60. XX wieku przy ulicy Topolowej 1 (dawniej Paplińskiego). Powstał w ramach realizowanego na przełomie lat 50. i 60. programu rozbudowy. Miał charakterystyczne szklane ściany, a budynek został wzniesiony w stylu modernistycznym. Konstrukcja oparta została na słupach, z płaskim dachem, i poziomymi oknami wstęgowymi dającymi dużo światła.

Budynek został zaprojektowany w Biurze Projektów Przemysłu Szklarskiego w Warszawie przez architektów Z. Górski i B. Muchowska we wrześniu 1960 roku. Jego powierzchnia użytkowa to 1254 mkw. Budowę prowadziło Łódzkie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego.

Huta Kara (2)